terug naar overzicht

Gehaktstaaf

“Mijn vader was vrachtwagenchauffeur. Zijn wagen was groot, en rook op de een of andere manier zo lekker dat ik er als kind door gefascineerd raakte. Ik wilde dan ook niets liever dan met mijn vader op pad. Als ik vrij was, mocht ik met hem meerijden Wat vond ik dat stoer. Hij liet mij dan de weg onthouden, zodat ik dat leerde. Later kwam dat goed van pas toen mijn zwager - ook vrachtwagenchauffeur - mij mee op sleeptouw nam. Ik las de kaart en vertelde hem waar we heen moesten. “’s Morgens zo vroeg en dan al zo veel kletsen Franska,” lachte hij dan. Onderweg aten we natuurlijk regelmatig samen een gehaktstaaf."

Vertrouwen

"Niet verrassend dus dat ik graag naar de LTS wilde om automonteur te worden om vervolgens mijn rijbewijs te halen. Mijn ouders vonden dat maar niets. “Als meisje ga je toch niet naar een jongensschool?!” Uiteindelijk koos ik de opleiding gezingsverzorging, want ook zorgen zat al vroeg in me. Het behalen van mijn vrachtwagenrijbewijs bleef daarom al die jaren bij een droom. Ik heb altijd gezegd: “Als ik ooit terugkom na mijn dood, ga ik vrachtwagen rijden.” Totdat ik op een dag in gesprek raakte met mijn praktijkopleider bij Mijzo. Nadat ik was geslaagd voor de opleiding verzorgende IG zei ze: “Franska, nu kun je alles doen wat je wilt.” Dat gaf me zo veel vertrouwen dat ik thuiskwam en tegen mijn man zei: “Ik ga mijn vrachtwagenrijbewijs halen."

Nadat ik was geslaagd voor de opleiding verzorgende zei mijn praktijkopleider bij Mijzo: ‘Franska, nu kun je alles doen wat je wilt.’ Dat gaf me zo veel vertrouwen dat ik op mijn 57ste mijn droom heb nagejaagd en vrachtwagenchauffeur ben geworden.

‘De rijdende zuster’

"En inmiddels heb ik die op zak! Heel bijzonder dat mijn droom op mijn 57ste nog is uitgekomen. Ik heb zelfs een leuke baan als chauffeuse gevonden voor 1 tot 2 dagen in de week. De afwisseling met mijn baan in de zorg geeft een speciaal en fijn gevoel. Het zijn twee totaal verschillende werelden. De chauffeurswereld kan hard zijn ten opzichte van de zachte zorg voor cliënten. Maar mijn medechauffeurs zijn vaak positief verrast als ik ze vertel dat ik ook met dementerende ouderen werk. Andersom vinden mijn zorgcollega’s het super stoer dat ik met zo’n 14 meter lange wagen met grote containers rijd. Ook cliënten die zelf chauffeur zijn geweest, reageren bijzonder op ‘de rijdende zuster,’ zoals ze mij noemen."

Trots

"Het is mooi als je onderweg mensen ziet kijken: “Hé, een vrouw!” en hun duim opsteken. Ik denk ook vaak aan mijn moeder als ik op de vrachtwagen rijd. Hoewel ze ooit haar vrachtwagenrijbewijs heeft gehaald, heeft ze daarna zelf geen ritten meer gemaakt. Met vier kinderen was er geen tijd om veel op weg te zijn. Ze leeft inmiddels niet meer en heeft helaas niet mee mogen maken dat ik nu op de vrachtwagen rijd. Maar ik weet zeker dat ze trots zou zijn. “Je zou mij eens moeten zien,” denk ik dan. Het gevoel dat je je rijbewijs hebt gehaald en dan zelf een vrachtwagen mag besturen, is een speciaal gevoel. Dat had ik graag met haar willen delen. Gelukkig vindt mijn vader het ontzettend tof en staat mijn man achter mijn droom. Mijn passie geeft me veel voldoening en houdt me actief. Het betekent heel veel voor mij."

Wil jij net als Franska jouw passie combineren met werken in de zorg bij Mijzo? Solliciteer dan snel op één van onze vacatures.